Ruan & Marnell

Daar was eens, in die jaar 1990, ’n jong matriekmeisie met sagte oë en groot drome in haar hart. Sy het nog nie geweet dat een eenvoudige aand haar hele lewe sou verander nie. Aan die ander kant was daar ’n jong man met ’n vriendelike glimlag en ’n hart wat op die regte persoon gewag het al het hy dit self nog nie besef nie. Twee skoonsusters het besluit dat hierdie twee vreemdelinge saam na ’n dans moes gaan. Net ’n blind date, niks meer nie… of so het almal gedink. Maar soms begin die mooiste liefdesverhale op die mees gewone maniere. Daardie aand, tussen die musiek, die ligte en die opgewondenheid van jongmense op die dansvloer, het iets stil en besonders gebeur. Hulle het gepraat, gelag en mekaar leer ken, en sonder dat hulle dit besef het, het twee harte reeds begin nader beweeg. Toe die aand tot ’n einde kom, het hy haar vroeg huistoe geneem, want die volgende oggend moes hy saam met vriende en sy ma Suidkus toe vertrek vir ’n vakansie. Sy was eintlik bly daaroor, want sy het griep gehad en nie goed gevoel nie. Maar daar langs die see, met die warm son en die geluid van branders, was sy hart nie regtig op vakansie nie. Sy gedagtes het telkens teruggedwaal na die mooi meisie wat hy skaars geken het, maar reeds nie kon vergeet nie. Elke dag het die verlange groter geword, totdat hy eenvoudig nie meer langer kon wag nie. En so het hy vroeër terug huis toe gegaan. Op vakansie het hy foto’s geneem en besluit om die film vir haar broer Frikkie’n fotograaf te neem om te ontwikkel. Maar diep in sy hart het hy geweet die foto’s was eintlik net ’n rede om haar weer te sien. Toe hy by die huis aankom en sy aan die deur verskyn, het die wêreld vir ’n oomblik stil geraak. Daar staan sy. Met eksamenboeke en drome. Met vriendelike oë en ’n sagte glimlag. En daar staan hy skielik senuweeagtig soos iemand wat reeds geweet het sy lewe gaan nooit weer dieselfde wees nie. Sy het hom ingenooi, koffie gemaak, en hulle het gesels asof hulle harte mekaar lankal ken. Voor hy vertrek het, het hy haar gevra of sy saam met hom na ’n rockshow sou gaan. En met een klein woordjie “ja” het sy die deur oopgemaak na ’n liefdesverhaal wat meer as drie dekades sou hou. Hulle het verlief geraak op die mooiste manier: stadig, eg, sonder voorgee. Hulle liefde het gegroei deur laatnaggesprekke, saam lag, saam droom en die wonderlike ontdekking dat hulle mekaar se tuiste geword het. Binne ’n jaar het hulle getrou. Nie omdat hulle alles van die lewe geweet het nie maar omdat hulle geweet het hulle wil elke deel daarvan saam beleef. Met die jare is hulle liefde geseën met drie wonderlike kinders: Timothy, Marijke en Ruan drie kosbare hoofstukke in hulle verhaal. En soos in elke ware liefdesverhaal was daar ook moeilike tye, storms en seisoene van groei. Maar deur alles het hulle hande nooit heeltemal losgeraak nie. Elke jaar, op hulle huweliksherdenking, gaan hulle steeds saam weg vir ’n naweek asof hulle weer daardie jong paartjie van 1990 is wat pas ontdek het hoe dit voel wanneer twee harte mekaar vind. Want hulle het geleer dat ware liefde nie net in groot romantiese oomblikke leef nie. Dit leef in die klein dinge: in saam koffie drink, in die manier waarop hy steeds na haar kyk, in stiltes wat veilig voel, in vergewe, in aanhou kies, in nooit ophou liefhê nie. En ná 34 jaar is hulle verhaal nog nie klaar geskryf nie. Want sommige liefdes is nie net vir ’n seisoen bedoel nie. Sommige liefdes word deur God se hand geskryf stadig, mooi, en vir altyd.